Dorastał w czasach lekkoatletycznego Wunderteamu, który w połowie lat 50. zaczął tworzyć legendarny trener Jan Mulak. Obdarzony wspaniałymi warunkami fizycznymi specjalizował się w pchnięciu kulą i rzucie dyskiem. Czynił to ze znakomitym skutkiem, zdobywając medale MP. Był przyjacielem mistrza olimpijskiego Władysława Komara. Jerzego Klockowskiego pożegnamy w sobotę, 7 marca, na cmentarzu Srebrzysko. O godz. 11.15 zacznie się msza żałobna, o 12.00 ceremonia pogrzebowa.
Jako dojrzały sportowiec znalazł nową miłość – rugby. To miał być sport uzupełniający i towarzyska rozrywka. Skończyło się na ośmiu medalach MP w barwach Lechii i meczach w reprezentacji Polski. Po zakończeniu kariery był trenerem oraz m.in dyrektorem Lechii w czasach pamiętnych meczów Lechii z Juventusem.
HISTORYCZNY MECZ
Włodzimierz Machnikowski wspomina, w jaki sposób od Jerzego Klockowskiego dowiedział się, jak wyliczono rekordową, ponad 20-tysięczną liczbę kibiców podczas rewanżowego meczu, który odbył się na stadionie przy ul. Traugutta we wrześniu 1983 roku.
– W związku z tym, że nie było kołowrotków ani nawet numerowanych miejsc, to przyjęliśmy, że jedna osoba zajmuje 25 cm. Zmierzyliśmy owale na trybunach, przemnożyliśmy przez liczbę rzędów, podzieliliśmy przez owe 25 i dodaliśmy tłoczących się na koronie. Wyszło około 25 tysięcy. Liczby sprzedanych biletów i rozdanych wejściówek nie sposób było ogarnąć – wspominał z rozrzewnieniem.
Niewiele ponad miesiąc po ukończeniu 80 lat Jerzy Klockowski sam przeniósł się do sektora Niebo.
„BYŁ WSZECHSTRONNYM SPORTOWCEM”
Damian Bocheński w książce „60 lat rugby w gdańskiej Lechii” – stworzył następujący biogram.
Jerzy Klockowski – ur. 13 I 1940 roku w Raczkowie. Był bardzo wszechstronnym sportowcem. Przez kilka lat z sukcesami uprawiał lekkoatletykę – rzut dyskiem i pchnięcie kulą. W latach 1963–1967 pięciokrotny brązowy medalista mistrzostw Polski w rzucie dyskiem. Był etatowym trzecim dyskobolem Polski. Jako lekkoatleta reprezentował barwy Bałtyku Gdynia, potem Wybrzeża Gdańsk. Poza lekkoatletyką uprawiał piłkę nożną, piłkę ręczną, podnoszenie ciężarów, siatkówkę.
Do rugby w gdańskiej Lechii trafił w 1963 roku. Początkowo traktował to jako uzupełnienie lekkoatletyki. Od 1969 roku poświęcił się całkowicie rugby. Jako zawodnik grał do 1980 roku. W barwach Lechii rozegrał 175 meczów mistrzowskich (159 ligowych, 16 pucharowych), w których ma udokumentowane zdobycie 661 punktów (601 w meczach ligowych, 60 w meczach PP). Jako zawodnik Lechii zdobył jeden tytuł MP (1970), trzy razy wicemistrzostwo Polski (1971, 1971/1972, 1972/1973), cztery brązowe medale MP (1968, 1969, 1973/1974, 1976/1977) oraz raz PP (1977).
20 MECZÓW W REPREZENTACJI
W reprezentacji Polski seniorów rozegrał 20 oficjalnych meczów międzypaństwowych, w których zdobył 53 punkty. Grał głównie w drugiej linii młyna, przez wiele lat był etatowym kopaczem w drużynie Lechii, jak i w reprezentacji Polski. Trener zespołu juniorów Lechii w latach 1972–1978. Największym jego osiągnięciem był srebrny medal MPJ w 1976 roku. Kilkukrotnie prowadził zespół seniorów Lechii (1981–1984, jesień 1986, 1996). Z seniorami Lechii największy sukces odniósł w 1996 roku – tytuł Mistrza Polski i zdobycie Pucharu Polski.
Jako trener prowadził na początku lat 90. kadetów Ogniwa Sopot, z którymi dwukrotnie zdobył tytuł MPK. Przez wiele lat był etatowym pracownikiem gdańskiej Lechii. Od stanowiska organizatora imprez, przez kierownika wyszkolenia klubu po dyrektora klubu. Wyróżniony tytułem Mistrza Sportu w 1975 roku.
Zasłużony Mistrz Sportu, odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1976).
Włodzimierz Machnikowski/mim
