W przetargu na sprzedaż budynku przy ul. Długi Targ 41, znanego jako Złota Kamienica, nie wpłynęła żadna oferta. Cena wywoławcza wynosiła 22 mln zł. Była to druga próba sprzedaży nieruchomości należącej do Uniwersytetu Morskiego w Gdyni.
– W odpowiedzi na ogłoszone postępowanie przetargowe, którego termin składania ofert upłynął w ubiegły czwartek (12 lutego br.), nie wpłynęła żadna oferta – przekazała rzeczniczka gdyńskiej uczelni dr Zuzanna Szwedek-Kwiecińska.
Dodała, że zgodnie z obowiązującymi przepisami przetarg zakończył się wynikiem negatywnym i wkrótce uczelnia poinformuje o dalszych krokach.
PIERWSZY PRZETARG
Pierwszy przetarg ogłoszono 20 marca ub.r., a termin składania ofert upłynął 16 czerwca ub.r. Cena wywoławcza wynosiła wówczas 19,6 mln zł. Zainteresowana zakupem była jedna firma, która wpłaciła około 1,9 mln zł wadium, lecz wycofała się z zamiaru nabycia nieruchomości i utraciła wpłaconą kwotę. Rzeczniczka uczelni nie ujawniła jej nazwy.
DRUGI PRZETARG
Drugi przetarg na sprzedaż Złotej Kamienicy ogłoszono w połowie listopada ub.r. Cena wywoławcza wynosiła 22 mln zł.
W ogłoszeniu podano, że jest to przetarg nieograniczony na sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działki zabudowanej budynkiem biurowo-usługowym przy ul. Długi Targ 41/42 w Gdańsku, stanowiącej własność Uniwersytetu Morskiego w Gdyni.
Przedmiotem sprzedaży było prawo użytkowania wieczystego do działki o powierzchni 324 m kw. oraz prawo własności budynku o powierzchni użytkowej ponad 1345 m kw. Wadium wynosiło 10 proc. ceny wywoławczej, czyli ponad 2,2 mln zł.
ZŁOTA KAMIENICA
Złota Kamienica przy Długim Targu 41, znana także jako Dom Steffensów i Dom Speimanna, od średniowiecza należała do zamożnych gdańskich mieszczan pełniących funkcje w miejskich władzach. Uważa się, że pod koniec XV wieku stała tu jednopiętrowa kamienica, prawdopodobnie widoczna na obrazie „Grosz czynszowy” Antona Möllera. W końcu XVI wieku jej pomieszczenia były kilkukrotnie wykorzystywane podczas pobytów króla Zygmunta III Wazy w Gdańsku.
W 1601 r. posesję nabył Johann Speimann, który w 1609 r. zlecił Abrahamowi van den Blocke budowę nowej, manierystycznej kamienicy z bogato rzeźbioną fasadą, ukończoną w 1618 r. W XVIII wieku w sieni wprowadzono dodatkowy kantorek i antresolę, a po śmierci Speimanna budynek pozostał w rękach jego spadkobierców. W 1786 r. trafił do rodziny Steffensów, u której pozostawał do 1918 r. Po przejęciu przez miasto został połączony z sąsiednimi kamienicami, odrestaurowany w latach 1924–1925 i częściowo przeznaczony na zbiory muzealne, które zaginęły w czasie II wojny światowej. Zniszczona w 1945 r., kamienica zachowała jednak fasadę, dzięki czemu mogła zostać odbudowana, a po 1952 r. mieścił się w niej Instytut Morski.
Sprzedaż kamienicy jest związana z kolejnymi zamierzeniami inwestycyjnymi oraz zmianami w strukturze uczelni, w tym planami związanymi z budową siedziby Wydziału Informatyki, a także budową nowego akademika oraz dalszym rozwojem uczelni.
PAP/aKa
