Bogna Klaman-Tarnowska – malarka, absolwentka gdańskiej ASP, rocznik 1970, mówi nie tylko o swoim malarstwie, o którym trudno się opowiada. Opowiada jak to jest być córką znanej artystki – rzeźbiarki i profesorki ASP, wspomina dzieciństwo jedynaczki szukającej spokojnego miejsca w domu pełnym gości i artystycznych biesiad. O bakcylu sztuki wchłoniętym mimochodem. O potrzebie bycia wśród dynamicznych ludzi.
Opowiada o miłości bliskich i o chorobie córki, która całkiem niedawno wyleczyła się z białaczki. O swoich marzeniach i o nieplanowanym zostaniu nauczycielką plastyki, które to zajęcie jest dla Bogny pasją, przyjemnością, wyzwaniem. Artystka pokazuje nam kilka swoich obrazów, a na strychu zaglądamy do pudeł i skrzyń, w których gromadzi różne przedmioty potrzebne na zajęcia z dzieciakami, żeby za pomocą wyobraźni przenikać do innych światów. Malowanie jest dla Bogny Klaman-Tarnowskiej także wchodzeniem w inne światy.
