Pompatyczność w wierszu. Napuszone i uroczyste słownictwo było charakterystyczne w czasie socrealizmu, w czasie odurzenia stalinizmem, o czym dziś raczej chcielibyśmy zapomnieć.
Władysław Broniewski w „Słowie o Stalinie” pisał:
„Rewolucja – parowóz dziejów”…
Chwała jej maszynistom!
Cóż, że wrogie wiatry powieją?
Chwała płonącym iskrom!
Chwała tym, co wśród ognia i mrozu
jak złom granitowy trwali,
jak wcielona wola i rozum,
jak Stalin […]”
Pompatyczność, nadętość i sztuczna powaga w tych wierszach prowadzą czasami do humorystycznych efektów. Użycie słów wysokich w złych, słabych kontekstach jest nadużyciem. Słowa te deprecjonują wiersze.
