7 stycznia 2025 r.o godz. 18.00 w Galerii ZPAP przy ul.Mariackiej 46/47 w Gdańsku zostanie otwarta jubileuszowa wystawa Doroty Spłocharskiej zatytułowana „Jestem w domu”, połączona z jubileuszem 25-lecia pracy twórczej artystki.
Wystawa czynna od 7 do 29 stycznia 2025 r. , od poniedziałku do piątku , w godz. 11.00-17.00. Kuratorka wystawy Grażyna Tomaszewska-Sobko
Relacja z otwarcia wystawy oraz wywiad z artystką będzie dostępna na stronie internetowej www.zpap-gdansk.pl i w mediach społecznościowych.
DOROTA SPŁOCHARSKA Otrzymała dyplom z wyróżnieniem na Wydziale Rzeźby ASP w Gdańsku w pracowni prof. Franciszka Duszeńko, aneks zrobiła z ceramiki u prof. Henryka Luli w 2000 r. Jej dyscypliny to: rzeźba, ceramika, rysunek, tkanina artystyczna i biżuteria. Dwukrotnie otrzymała stypendium Prezydenta Miasta Gdańska (1998, 1999). Zadebiutowała w 2000 r. indywidualną wystawą pt. „Pamięć ubrania” w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie. Brała udział w wystawach zbiorowych w kraju: w Gdańsku (1999, 2001, 2002, 2022), Gdyni (1997,2000, 2001), Kartuzach (1997), Poznaniu – XIII Międzynarodowe Biennale Rzeźby (2002). Finalistka VI i VII Gdańskiego Biennale Sztuki (2020 i 2023). Uczestniczyła w projektach międzynarodowych: polsko – francuskim – „Sans Frontieres, Sans Limites” (Limoges, Evaux les Bains, La Seyne sur Mer, Paryż, Dunkerque, Le Havre we Francji – 2002-2004); polsko – kanadyjskim – „Baltique des Chaleurs” (Carleton sur Mer, Kanada, 2007, Trójmiasto, 2008); „Poméranie – Lorraine” – Francja, 2022 (Nancy, z grupą Terytoria Stowarzyszone). Od 2019 należy do nieformalnej międzynarodowej grupy artystycznej Terytoria Stowarzyszone i brała udział w licznych wystawach z grupą (GAK Plama 2019 i 2023, Manufaktura Szkła Puck Project 2020, WL4 2020, Fish Factory Art Space, Penryn UK 2021, GAK Wyspa Skarbów 2022, Plenum Gdańsk 2022, GAK Stacja Orunia 2023, Księgarnia Kameralna Książka i Wino 2023) Po ukończeniu studiów podyplomowych (Uniwersytet Gdański, 2003, WSSE, 2006) pracuje jako nauczycielka plastyki w Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej I i II Stopnia w Gdańsku. W 2023 otrzymała Medal Komisji Edukacji Narodowej. Mieszka i pracuje w Gdańsku. Mężatka i mama trójki dzieci.
„To dom kształtuje w nas pierwsze pojęcia zła i dobra, uczy tych zasad postępowania. I to już wtedy, kiedy nie umiemy jeszcze mówić, chodzić. (…) Dom to centrum naszego pierwszego świata. To nasz mikro- i makrokosmos. Najważniejszy świat w życiu każdego człowieka. On nas nie tylko uczy podstawowych rozpoznań , a więc również dobra i zła. On nas uczy rozpoznań natury, stworzeń, ziemi, nieba, innych ludzi. Kształtuje naszą wrażliwość, nasze wyobrażenia, nasze uczucia, pobudza w nas myślenie, obdarza nas słowami (…) ten pierwszy świat kształtuje nas jako ludzi, naszemu człowieczeństwu nadaje kierunek. Z niego wynosimy wszystko, całe struktury naszego przyszłego losu – od estetyki po etykę. Wszystkie nasze późniejsze światy doświadczeń i przeżyć odnosimy zawsze do tego pierwszego, choć często nie zdajemy sobie z tego sprawy.” (Wiesław Myśliwski w rozmowie z Piotrem Żakiem i Dominikiem Włudygą „Czym jest dom”, cytat z książki „W środku jesteśmy baśnią”, Wydawnictwo Znak)
„Ta wystawa jest bardzo osobista i intymna. Jestem kobietą, matką, żoną, nauczycielką, czasem artystką, córką, przyjaciółką i te różne role wpływają na to, co tworzę, o czym myślę. Pokazuję tu moje domy, to, co żyje we mnie. Z jednej strony to przeszłość. Wg dawnej tradycji żydowskiej dom – to był też cały ród. Przeczytałam w Internecie (świadomość emocjonalna, Miriam Mazurek, IG), że nasi przodkowie są jak drzewo w naszym wnętrzu, które jest częścią nas i dobrze jest im podziękować za to, co otrzymaliśmy. Różne doświadczenia – własne i przeszłych pokoleń nosimy w sobie. Dzięki naszym przodkom jesteśmy tu i wiele wydarzeń musiało być zsynchronizowanych, aby to się stało. Historia naszego rodu, pomaga nam zrozumieć siebie.Dom to najbliższe otoczenie, z wszystkimi obecnymi osobami, to przestrzeń, w której mieszkamy, wychowujemy dzieci, w której kształtuje się życie nasze i następnych pokoleń. Mój dom wewnętrzny, to wszystko to, co noszę w sobie, co jest dla mnie najważniejsze i najcenniejsze. Ten dom kształtuję w ciągu życia. To interior, gdzie odbywa się duchowy wzrost. To – do czego w rozwoju duchowym dążymy. W ciągu życią poszukujemy i budujemy dom wewnętrzny, szukamy siły i sensu w sobie. Zebrałam tu prace z ostatnich pięciu lat, z wyjątkiem „Istoty” (2013), która nawiązuje do cyklu „Pamięć ubrania” (2000), w którym zaczęłam zszywać swoje rzeźby. Wykorzystuję tkaniny i przedmioty pochodzące z domu, od osób z mojej rodziny, rzeczy użytkowe, które noszą swoją historię, przywołują wspomnienia, noszą na sobie ślady. Wszystkie te prace wykonałam w domu, głównie techniką haftowania i zszywania.” Dorota Spłocharska
