Radio Gdańsk świętuje swoje 81. urodziny. W Studiu Koncertowym im. Janusza Hajduna w piątkowy wieczór odbyła się gala urodzinowa. Przyznaliśmy tytuł Radiowej Osobowości Roku oraz wręczyliśmy członkom naszej radiowej ekipy Bursztynowe Mikrofony i Nagrodę Rady Programowej Radia Gdańsk „Na fali”.
RADIOWA OSOBOWOŚĆ ROKU
Radiową Osobowością Roku została doktor Barbara Kamińska – postrach młodych i autorytet dla starych radiowców. Dba o słuchaczy, wytykając nam „Błędy nasze codzienne”. Łączy kompetencję, klasę i pozytywną energię. Motywuje i zachęca. Jest spokojna, łagodna, ale stanowcza. Miewa też wątpliwości językowe – tak, nawet pani Basia. Wtedy zgłębia temat. Lubi jeździć na nartach, ale rzadko ma okazję, więc z czarnych tras nie korzysta. Paradoksalnie ma też lęk wysokości, więc jadąc gondolą, raczej nie patrzy w dół. Góry tylko zimą, bo nie znosi targać plecaka. Latem musi mieć wodę do pływania, choć nurkować nie lubi.
– Z doktor Barbarą Kamińską nie poznaliśmy się wcale w Radiu Gdańsk. Poznaliśmy się przy okazji ogólnopolskich konkursów recytatorskich, gdzie zasiadaliśmy w jury. Zwróciłem wtedy uwagę na jej niebywałą wiedzę i na jej niebywałe ucho. Słyszy po prostu wszystko, jak nietoperz, każdy błąd w ludzkiej wymowie. Później, kiedy zaczęliśmy spotykać się w Radiu Gdańsk, za każdym razem czuję się z jednej strony bardzo zmotywowany – żeby mówić poprawnie, nawet bardziej poprawnie, niż na co dzień – ale też niesparaliżowany, ponieważ ona ma coś takiego w sobie, że mobilizuje, ale nie paraliżuje. Uwzniośla człowieka, zmusza go do tego, aby wspinał się na palce i aby dążył do tego, żeby naprawdę starać się mówić poprawnie – mówił o dr Kamińskiej Tomasz Olszewski, który współtworzy z nią audycję „Błędy nasze codzienne”.
Doktor Kamińska nałogowo czyta, jak to filolog, nawet ulotki, w których znajduje czasem błędy językowe. Lubi ludzi i muzykę. Nadal zachwyca się językiem. Zna pojęcie i definicję wolnego czasu, ale nie szydełkuje i nie robi na drutach. Nie ma też talentu do majsterkowania.
– Proszę państwa, jestem zaszczycona i poruszona. Do końca nie wierzyłam, że nie zaszła jakaś pomyłka. Więc jeżeli na sali jest ktoś o tym samym imieniu i nazwisku, kto bardziej zasłużył na tę nagrodę, to ja bardzo chętnie ze sceny zejdę. Nie wiem, czy państwo wiedzą o tym, że nie byłoby mnie tutaj, gdyby nie redaktor Agnieszka Michajłow, która ponad osiem lat temu uznała, że moje wyjaśnienia, porady językowe, których udzielałam dziennikarzom, mogą stanowić materiał do audycji radiowych. Ja się opierałam, ona była uparta. No i jestem tutaj. Jestem bardzo wdzięczna, bardzo. Od początku audycje prowadzone są w duecie z redaktorem Tomaszem Olszewskim i jego wyłączną zasługą jest to, że ten materiał językowy jest wzbogacony o zagadnienia literackie, muzyczne, plastyczne, a przede wszystkim o obserwacje człowieka, który uważnie i bardzo dowcipnie potrafi komentować rzeczywistość, za co jestem mu bardzo wdzięczna, bo bez tego te audycje byłyby po prostu nudne. Chciałabym też podziękować pani Joannie Matuszewskiej i pani Beacie Gwoździewicz, które z uporem twierdzą, że powinnam powiedzieć jeszcze o tym i o owym, i o tamtym, a tymczasem ja twierdzę, że powiedziałam już chyba wszystko. Podziękowania należą się też realizatorom tej audycji. Najwięcej nagrał chyba z nami pan Jacek Puchalski. Jestem mu bardzo wdzięczna, bo on z dużą cierpliwością znosi nasze długotrwałe czasami dygresje – całe szczęście, że one nie wchodzą do materiału audycji. Podziękowania należą się też dziennikarzom Radia Gdańsk, którzy zgłaszają pomysły do tych audycji i przede wszystkim podziękowania należą się słuchaczom Radia Gdańsk. Jestem państwu bardzo wdzięczna, bo przecież audycje powstają z myślą właśnie o słuchaczach, co dzisiaj wielokrotnie powtarzano. Wyróżnienie to traktuję jako wyraz uznania i szacunku dla języka – języka, który w swojej postaci mówionej tworzy przecież materię radia, w tym Radia Gdańsk, którego osiemdziesiąte pierwsze urodziny dzisiaj obchodzimy. Jeszcze raz, z głębi serca, bardzo państwu dziękuję – mówiła doktor Barbara Kamińska.
BURSZTYNOWE MIKROFONY
Bursztynowe Mikrofony są naszą tradycją już od 31 lat. Pierwszy raz przyznaliśmy je z okazji 50-lecia Radia Gdańsk w roku 1995. Co roku trafiają do osób, które wyróżniają się w swojej pracy kreatywnością i zaangażowaniem.
BASIA BRINKEN
Basia Brinken pracuje w Radiu Gdańsk od siedmiu lat. Początkowo jako specjalistka do spraw sprzedaży, a następnie od 2023 roku jako kierowniczka biura marketingu i reklamy. To ona odpowiada za kontakty z partnerami biznesowymi, kampanie reklamowe i wizerunkowe oraz akcje promocyjne Radia Gdańsk. Wraz ze swoim zespołem dba, by do słuchaczy trafiały atrakcyjne radiowe gadżety i materiały promocyjne.
– Basia jest świetnym handlowcem, osobą, która potrafi łączyć wymagania i motywować jednocześnie do dalszego działania i realizacji naszych planów oraz wytycznych w dziale marketingu. Zawsze pomocna, zawsze możemy na nią liczyć. Jest naszym liderem. Kreatywność to za mało, żeby w jednym wyrazie ją opisać i podkreślić jej wszystkie cechy – mówiła Katarzyna Nowak.
Basia to też zapalona biegaczka. Od kilku lat trenuje biegi długodystansowe i startuje w zawodach. Sztafeta Radia Gdańsk z jej udziałem zajęła drugie miejsce podczas tegorocznego półmaratonu w Gdyni. Indywidualnie w kwietniu ukończyła swój pierwszy maraton. Prywatnie jest mamą dwóch synów: Oliwiera i Mateusza. Lubi podróżować z rodziną, której poświęca swój wolny czas.
– Pięknie dziękuję, jestem naprawdę wzruszona. Nie spodziewałam się tak dobrej opinii o mnie. My tak naprawdę – mój cały dział – zawsze jesteśmy z tyłu. Zawsze pomagamy, ogarniamy. Nas widać wtedy, kiedy coś się nie uda. Tym bardziej jestem wzruszona, że zostaliśmy docenieni. Uważam, że troszkę za mały jest ten Bursztynowy Mikrofon, bo ja muszę go podzielić na wszystkie osoby z mojego działu – za to, że ze mną są, wspierają, są kreatywne. Dziękuję ci Beatko, Kasiu N., Kasiu W., Anitko, Ewciu, Denisie i Natalio, że jesteście, że wspieracie mnie, że realizujemy najbardziej szalone pomysły, czasem nas przerażają, ale tak naprawdę za każdym razem są sukcesem. Państwu z kolei życzę udanej imprezy, świetnego koncertu, dużo emocji i jeszcze raz dziękuję – mówiła Basia Brinken.
PAWEŁ KĄTNIK
Paweł Kątnik to radiowiec i sportowiec z krwi i kości. Z mikrofonem oswajał się już jako nastolatek podczas raperskich, undergroundowych wydarzeń. Jest duszą towarzystwa, zaraża dobrą energią, a jego donośny śmiech niesie się po radiowych korytarzach. Sportowa pasja jest w nim od zawsze. Zarywał noce, by oglądać walki Andrzeja Gołoty, godzinami wertował wydania Przeglądu Sportowego, dzieciństwo spędził na piłkarskich boiskach. Te pasje, do rapu i sportu, od prawie dziesięciu lat przenosi na radiową antenę. Komentował finały piłkarskiego Pucharu Polski, Superpuchar, mecze o awans, a z koszykarzami zdobywał mistrzostwo. Uśmiechnięty, spontaniczny i pełen dobrej energii.
– Paweł ma w sobie tę niezwykłą cechę, że potrafi znaleźć coś fascynującego absolutnie wszędzie i absolutnie we wszystkim. Czasem się z niego z tego powodu troszeczkę śmiejemy, bo kiedy stoi gdzieś pośrodku pola pod Stężycą i z pełnym przekonaniem w głosie stwierdza, że nigdzie, ale to absolutnie nigdzie na świecie nie jest piękniej, no to trudno się nie uśmiechnąć. Fascynuje się sportem na najwyższym poziomie, bo jego pierwszy artykuł na radiowej stronie dotyczył Gianluigiego Buffona i Kyliana Mbappé, i też na tym najniższym poziomie, bo jego pierwszy reportaż z kolei był o jednej z najgorszych drużyn jednej z gdańskich czy pomorskich piłkarskich B-klas. Jest wspaniałym kompanem i do pracy, czego doświadczyłem wielokrotnie na własnej skórze i z czego jestem bardzo szczęśliwy, i też do zabawy – i muszę powiedzieć, że tego też miałem okazję doświadczyć. Myślę jednak, że jego najważniejszą cechą jest to, że zanim zobaczy sportowca, czy prezesa, czy kolegę z pracy po prostu, to najpierw zawsze widzi drugiego człowieka – mówił Tymek Kobiela.
– Szanowni Państwo, bardzo dziękuję, jestem niesamowicie wzruszony tą, tą chwilą. Muszę przyznać, że w zasadzie Tymek Kobiela wszystko powiedział w tym materiale i wszystko ujął, także bardzo ci dziękuję. Zacznę te podziękowania właśnie od mojego działu, od działu sportowego, który od jakiegoś czasu jest czteroosobowy – wcześniej działaliśmy w trójkę. Włodzimierz Machnikowski w 2017 roku zadzwonił do mnie z informacją, że jest miejsce w internecie. Powiedział: „nie ma miejsca w sporcie, więc się nie podpalaj, natomiast jak będziesz ciężko pracował, to pewnie w przyszłości uda ci się osiągnąć coś w sporcie”. Od pierwszego dnia zaznaczałem tę swoją obecność sportową, bardzo mi zależało na tym, żeby w tym dziale sportowym się znaleźć i bardzo szybko do tego działu sportowego udało mi się dotrzeć. Pierwsze podziękowania zatem oczywiście dla Włodka Machnikowskiego, dla Tymka Kobieli, bo sport to jest zawsze praca drużynowa. Nawet jeżeli mówimy o na przykład Mai Chwalińskiej, Idze Świątek i innych sportowcach, którzy uprawiają dyscypliny indywidualne – to i tak przecież za tym stoi sztab ludzi. My, gdybyśmy się nie uzupełniali, to to też absolutnie nigdy nic dobrego z tego by nie było. W drugiej kolejności wszystkim tym państwu, którzy ze mną współpracują, którzy czasami z niecierpliwością czekają na heada sportowego, który pojawia się za trzy, a powinien się pojawić pewnie za siedem. Tu też wychodzi czasami moja natura takiego spontanicznego człowieka, który gdzieś wszystko realizuje po prostu na ostatnią chwilę, ale myślę, że i tak z korzyścią dla ogółu. Jeśli chodzi o to, co jeszcze chciałbym powiedzieć, to gratuluję wszystkim państwu, którzy tutaj dzisiaj zostali nominowani, nagrodzeni. Współpracuję z każdym z was i jest mi niezmiernie miło, że mogę z wami współpracować. Jest to wielka przyjemność codziennie przychodzić do pracy, w której są tacy profesjonaliści, ale też tacy ludzie z takim uśmiechem, z taką energią, z taką werwą i zapałem do pracy. Na końcu chciałem podziękować osobie, bez której mnie w radiu by nie było, osobie, którą poznałem tutaj, drodzy państwo. Bo ja przychodząc do Radia Gdańsk w połowie 2017 roku, poznałem w tej rozgłośni moją żonę, Anię, która jest tutaj razem z nami. Także Aniu, bardzo ci dziękuję, bo bez ciebie nie byłoby nic. Razem z Krzysiem zawsze czekacie w domu dzielnie i wiernie na to, jak wrócę chociażby z „Rapu na Fali”, z mojej audycji o pierwszej w nocy. Czekacie i zawsze będziecie czekać – jestem tego pewien. Jest mi niezmiernie miło, że mogę tutaj razem z państwem być i życzę udanego świętowania 81. rocznicy naszego radia – mówił Paweł Kątnik.
DOMINIK LEWICKI
Dominik Lewicki to człowiek o wielkim sercu. Mieści się w nim między innymi radio. Z Radiem Gdańsk związany jest od sześciu lat, ale tę pasję ma w sobie od dziecka. Tak samo jak starą antenę, naprawianą dawno temu i do dziś sprawną. W tym wielkim sercu mieści się też, a może przede wszystkim, drugi człowiek. Nie tylko żona i trójka dzieci, ale każdy, kto potrzebuje pomocy. Dominik od lat aktywnie wspiera Ukraińców. Wielokrotnie organizował transporty do Ukrainy, dostarczając niezbędne wsparcie, również do tamtejszych rozgłośni radiowych. Na co dzień pracuje jako realizator i radiowy technik. Zawsze gotowy, zawsze pomoże, zawsze z uśmiechem.
– Można go poprosić zawsze o pomoc i on zawsze jest chętny. Co mnie zawsze u niego urzeka, to to, że jak przychodzi, to takie słychać gromkie: „dzień dobry!” i od razu micha się śmieje, dzień jest fajniejszy. Dominik zawsze wprowadza dobry nastrój. Przede wszystkim jest świetnym człowiekiem. Kocha swoją rodzinę, kocha pomagać innym, kocha ludzi. Niesamowite jest, jak często gdzieś jeździ, żeby pomagać. Wszyscy wiemy, że wybiera się i jeździ do Ukrainy, żeby pomóc, zawozi sprzęt, żeby mogli radiowo nadawać. Zbiera tutaj co może. Ja nawet Dominika, powiem szczerze, namawiałam kiedyś, mówię: „Dominik, zostaw tam rozdzielnię, zostaw tam jakieś inne rzeczy. Chodź tu do nas pracuj, tylko tu na emisji, fajnie”. A on mówi: „Tak, Basia, tak, fajnie, ale wiesz, ja tak uwielbiam te kabelki. No pozwól mi czasami w nich tam pogrzebać – mówiła Barbara Kopaczewska.
– Dziękuję bardzo. Jestem bardzo wzruszony. Nie widziałem oczywiście wcześniej tego filmu. Ponieważ przyzwyczaiłem się, że zwykle mówię do mikrofonu mając jakieś notatki, tak będzie i tym razem, wybaczcie państwo. Gdy ekipa koleżanek i kolegów pogratulowała mi tego wyróżnienia, zastanawiałem się – dlaczego ja? Przecież z pewnością jest więcej osób zasłużonych w Radiu Gdańsk, są tu dłużej, pracują intensywniej ode mnie. Długo myślałem. Chociaż jestem po dziennikarstwie, a studia zacząłem już pracując w radiu, to zawsze mimo wszystko zakochany byłem w radiowej technice. To jest taka historia nie do opisania, jakie emocje rozbudza we mnie na przykład obsługa nadajnika radiowego, albo instalacja anteny, grzebanie w torach emisyjnych, sprawdzanie zasięgów w terenie, ustawianie procesora dźwięku. Zacytuję tutaj swojego ojca, który mówi o mnie – przepraszam, bo to jest cytat – „radiowy zboczeniec”. I tak trochę jest, to prawda. Myślałem, skąd ta nagroda, i wymyśliłem. Tak się składa, że w tym roku mija 20 lat mojej radiowej pracy. Nie wiem, czy ktoś poza mną to liczył, ale serdecznie dziękuję, to bardzo pozytywne zaskoczenie. Wyróżnienie – i to bardzo też ważne dla mnie – chciałbym dedykować pewnej osobie, której już z nami nie ma od blisko 16 lat, a przy której programach i głosie się wychowałem. To był poranny talk-show Jerzego Izdebskiego, emitowany w drugiej połowie lat 90. w nieistniejącym już słupskim Radiu City. Pan Jerzy udowadniał z powodzeniem, że radio to nie tylko muzyka, ale przede wszystkim słowo i słuchacze. Dziękuję bardzo. Dziękuję słuchaczom, dziękuję wszystkim współpracownikom z mojego działu, ze wszystkich pozostałych, no i dziękuję za zaufanie, którym mnie obdarzyliście, i że przyjęliście mnie do swojego grona – mówił Dominik Lewicki.
NAGRODA „NA FALI”
Nagrodę Rady Programowej Radia Gdańsk „Na fali” otrzymała Magda Szpiner, prowadząca poranny program Radia Gdańsk. Dziennikarka związana z radiem od niemal 30, a od ponad 20 lat z naszą rozgłośnią. Wielokrotnie znajdywała się w gronie prezenterów, uznanych za najlepsze „budziki” w Polsce. Radiowa weteranka, która kocha audycje z pleneru, pełne spotkań z ludźmi tworzącymi tygiel kulturowy.
– Proszę państwa, o Magdzie mógłbym godzinami opowiadać, więc może krótko po prostu, że to osoba absolutnie wyjątkowa, osoba, która zawsze walczy o prawdę, osoba, która jest autentyczna i na antenie, i w życiu codziennym. Jest to po prostu postać, którą my tutaj w rozgłośni – myślę, że mogę powiedzieć nie tylko w swoim imieniu – chcemy naśladować. To zaszczyt pracować z tak wybitną dziennikarką Magdą Szpiner, która, proszę państwa, muszę to powiedzieć, wczoraj miała urodziny. Wszystkiego dobrego! – mówił Kamil Wicik.
Laudację wygłosił przewodniczący Rady Programowej Radia Gdańsk pan Piotr Wicz.
– Witam państwa bardzo serdecznie. Nie wiem, czy mogę to powiedzieć, bo konotacje mogą być różne – witam kochaną rodzinę Radia Gdańsk. Szanowni państwo, ostatnia nagroda to nagroda Rady Programowej Radia Gdańsk, w imieniu której mam ogromną przyjemność tę nagrodę wręczyć wyjątkowej osobie. To głos, który towarzyszy nam prawie że każdego ranka. To głos, z którego przebija niesłychany pokład empatii, wrażliwości, ale i dystansu do siebie i do świata. To głos, który, kiedy wyleje nam się kawa rano i usłyszymy ten głos, od razu świat staje się piękniejszy. To głos… a może nawet powiedziałbym więcej, to uśmiech, który zostaje na długo, robiąc dzień – dobry dzień. Proszę państwa, nagrodę „Na Fali” otrzymuje pani Magda Szpiner – mówił.
– O matko. Jestem ogromnie wzruszona i zdenerwowana. Rzadko mi się to zdarza, przepraszam. Dziękuję Radzie Programowej bardzo serdecznie. Dziękuję za nominację i dziękuję za tę nagrodę. To dla mnie ogromny zaszczyt. Kochani koledzy, którzy odebraliście swoje nagrody, jestem zaszczycona, że to dzisiaj z wami mogę odbierać nagrodę „Na Fali” – bardzo ważną dla mnie nagrodę, bo taką trochę zmuszającą do refleksji, że w Radiu Gdańsk to 25 lat, a w radiu w ogóle spędziłam dekadę więcej. Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, kiedy to się wszystko wydarzyło, ale wiem, że miałam ogromny, ogromny zaszczyt pojawić się w radiu w momencie, kiedy przechodziło ono gigantyczną transformację i że mogłam być nie tylko obserwatorem, ale czynnym uczestnikiem tej transformacji – transformacji, myślę, także, która teraz dzieje się w radiu, a zatem można powiedzieć, że to już druga transformacja w moim życiu. Tak zupełnie poważnie, kiedy przyszłam tu 25 lat temu, trafiłam na fantastycznych ludzi, na profesjonalistów, na dziennikarzy, o których Maja Chwalińska mogłaby powiedzieć, że uprawiają radio vintage. Pokochałam to radio i wciąż jest mi ono bardzo, ale to bardzo bliskie. I ci ludzie właśnie nauczyli mnie subtelnej różnicy między mówieniem a rozmową. I to, co wówczas od nich usłyszałam, towarzyszy mi do dziś. Ale miałam też ogromne szczęście do przełożonych, którzy z jakiegoś powodu 25 lat temu uwierzyli tej szalonej i zdecydowanie zbyt głośnej dziewczynie z Bełchatowa. Że przez te 25 lat stawiali przede mną cele, które mnie przerażały, a jednak się udało. I te cele, i to zaufanie, którym mnie obdarzyliście, doprowadziło mnie w to miejsce. Kłaniam się wam wszystkim, bardzo serdecznie dziękując, bo to szczęście miałam naprawdę prawie przez 25 lat, z małymi jakimiś tam momentami, o których wolę nie pamiętać. Jestem wdzięczna moim przełożonym, że na nich trafiłam przez te lata i kłaniam się państwu nisko. Kłaniam się słuchaczom, którzy przez ten czas przypominali mi, po co tu jestem, i byli ze mną i z radiem w najtrudniejszych dla mnie, prywatnie, ale także zawodowo, momentach. Uwielbiam państwa i kłaniam się państwu bardzo nisko, dziękując, że wciąż i wciąż jakoś mnie znosicie i dajecie wyrazy sympatii. Dziękuję, kłaniam się państwu bardzo. Tak jak w tenisie, tak myślę w dziennikarstwie – 25 lat to jest strasznie dużo zmian, ale jedno pozostaje niezmienne, i to już dzisiaj wybrzmiało kilkukrotnie, czyli ludzie. Na każdym piętrze tego budynku przez te lata, i wciąż tak jest, spotkają państwo nie tylko zawodowców, ale przede wszystkim ludzi wielkich pasji. Pisarki, malarki, znakomitych narciarzy, miłośników sportów wodnych, a poznali państwo też dzisiaj kilka osób bliżej. Przyznajcie sami – to naprawdę jest osobowość jedna większa od drugiej. Dziękuję, że mogę z wami pracować. Pozdrawiam wszystkich kolegów, których tutaj nie ma, a słuchają radia albo są gdzieś tam w pracy. Pozdrawiam Martę, która jest na serwisach, i kłaniam się wam nisko. Dzięki, że jesteście. A tę nagrodę, jeśli pozwolicie, chciałabym zadedykować mojej rodzinie, bez miłości której to w ogóle nie miałoby sensu ani nie byłoby możliwe. A ponieważ wiem, że słuchają nas w różnych częściach tego pięknego świata, to chcę wam powiedzieć, kochani, że bardzo was kocham i bardzo wam dziękuję. A tu jest Marcin, który z anielską cierpliwością znosi to szaleństwo już trzecią dekadę. Dziękuję ci, kochanie. Dziękuję państwu – mówiła Magda Szpiner.
Relację z naszej urodzinowej gali można znaleźć tutaj:
aKa
Czytaj też:
Głosy, które tworzą historię. Radio Gdańsk świętuje 81. urodziny
