Helena Urbaniak, 90-letnia niewidoma mieszkanka Gdyni, z sukcesem zrealizowała swoje życiowe marzenie o podróży do Australii. W Radiu Gdańsk opowiedziała o swojej podróży na antypody.
Kilka miesięcy temu seniorka podbiła serca internautów w Polsce. To właśnie oni postanowili spełnić jej wielkie marzenie o podróży do Australii. Pani Helena wystąpiła w popularnym podcaście „Pokolenia” prowadzonym przez młodego Gdynianina Damiana Stefańczyka.
W niezwykle szczerej rozmowie 90-letnia seniorka podzieliła się wzruszającą i niełatwą historią swojego życia oraz wyznała, że jej największym, niespełnionym dotąd marzeniem jest podróż na antypody. Reakcja słuchaczy i widzów przeszła najśmielsze oczekiwania. Damian Stefańczyk uruchomił zbiórkę internetową, a internauci w zaledwie 2 godziny wpłacili ponad 100 tysięcy złotych! Taka kwota pozwoliła w pełni sfinansować bezpieczną i komfortową podróż pani Heleny do Australii.
PODRÓŻ 90-LETNIEJ SENIORKI DO AUSTRALII
Wyprawa trwała od 2 do 23 września 2026 roku. Pani Helena opowiedziała w audycji o smakach i zapachach Australii, którą chłonęła wszystkim zmysłami oprócz tego jednego – wzroku.
– Dla mnie najważniejszy jest dotyk – mówiła 90-latka. – Musiałam dotknąć Opery w Sydney, byłam też w środku, w sali koncertowej i słuchałam muzyki, a konkretnie VII symfonii Ludwika van Beethovena. Ale ten koncert nie do końca mi się podobał. Niestety, moje ucho tego nie zaakceptowało.
– Okazuje się, że brak wzroku wcale nie jest przeszkodą do spełniania swoich marzeń również w 90. roku życia – przyznaje dr Dagmara Wiewiórkowska-Garczewska, geriatra i internista.
Lot z Warszawy do Dubaju, a potem do Sydney seniorka przetrwała wzorcowo. Nie potrzebowała wsparcia medycznego ani dodatkowych leków oprócz tych, które bierze regularnie. – Nie musiałam jej przed podróżą dawać specjalnych zaleceń medycznych – dodaje lekarka. Mogła robić to wszystko, co robiła w Polsce. Jej zdrowie i życie nie było zagrożone. Nabrała dużo energii, opaliła się. Wygląda rewelacyjnie.
Sama seniorka zachwala podróż. – W samolocie dostałam certyfikat pierwszego lotu. Zapamiętałam stewarda pana Patryka i stewardesę panią Olę. Bardzo o mnie dbali. Rozmawialiśmy dużo. Poznałam dokładnie wszystkie schowki ze smakołykami. Poza tym już na pokładzie zaczęłam pisać książkę o tej podróży. Jestem to winna wszystkim, którzy pomogli mi zrealizować swoje marzenia. Chcę im teraz napisać o Australii. Zaczęłam pisać zaraz po starcie i nawet nie wiem, kiedy ta podróż minęła. Po 23 godzinach lotu z jedną przesiadkę byłyśmy w Australii. Cały czas była ze mną moja opiekunka Monika, którą poznałam na rejsie po Bałtyku w ubiegłym roku – wspomina pani Helena.
Jak przyznaje seniorka, plan podróży na miejscu był rozpisany co do dnia. – Był czas na wszystko. Na spacery po parku i spotkanie z kangurami, których jest tam mnóstwo na każdym kroku. Leżą całymi dniami i wyglądają na lekko znudzone – opowiada 90-latka.
Pani Helena była również gościem honorowym Konsulatu Generalnego RP w Sydney w cyklu „Dobry Wieczór w Konsulacie”. Odwiedziła też m.in. uczniów z Polskiej Szkoły Sobotniej im. prof. J. Goebla w Ashfield. – Przyjęto nas w tej szkole chlebem i solą. Zjadłam tam na śniadanie pyszne swojskie polskie wędliny – robione tam, w Australii, przez producentów według polskich tradycyjnych receptur. Nigdy w Polsce tak dobrych wędlin nie jadłam – podkreślała seniorka.
– Helena Urbaniak przełamuje schematy – przyznaje dr Dagmara Wiewiórkowska Garczewska. – Ale Helena jest wyjątkiem. Wielu seniorów niestety cierpi na wielochorobowość. W taką podróż nie poleciałyby osoby z silnym nadciśnieniem, arytmią lub migotaniem przedsionków, z depresją, z napadami lękowymi – tłumaczy pani doktor.
AUSTRALIJASKIE ATRAKCJE
– Największym przeżyciem było jednak spotkanie z misiem koalą. Nie tak wyszło, jak to sobie wyobrażałam. Myślałam, że będę mogła tego misia wziąć na ręce, przytulić do siebie mocno, serdecznie i mówić do niego przygotowane słowa – przyjaznego przywitania. Tymczasem nie wolno mi było dotykać jego głowy, więc nawet nie mogłam poznać, jaki ma pyszczek, nosek i oczka. Te stworzenia są bardzo podatne na infekcje i wirusy, stąd wprowadzane są wszystkie środki ostrożności – wyjaśnia seniorka.
– No cóż, wyobrażenia nie muszą się sprawdzać z rzeczywistością, ale ważne jest to, że jednak było bliskie spotkania, a więc w jakiś sposób marzenie jednak się spełniło – dodaje pani Helena.
W studiu swoimi wrażeniami dzieliła się też opiekunka pani Heleny – Monika Wierzbicka. Poznały się na morzu, podczas rejsu na Zawiszy Czarnym rok temu. Dzieli je prawie 40 lat, jednak ta różnica wieku nie była przeszkodą, by panie zwiedzały Australię wspólnie i wspólnie się w tej podróży uzupełniały.
– Trudno mi przytoczyć sytuację, w której z uwagi na wózek inwalidzki nie dotarłyśmy w pożądane miejsce – opowiada Monika. – Jedynym wyzwaniem były taksówki – żeby pomieściły wózek, zamawiałyśmy te większe pojazdy i wtedy zawsze miały bardzo wysoki próg. Niejednokrotnie wsiadanie było dłuższą przeprawą, dlatego na dalszy czas pobytu pożyczyłyśmy mały stołek od miłej znajomej. Po złożeniu idealnie wsuwał się w kieszeń wózka i zawsze już był pod ręką. Helena, w ramach swoistego „trzymania ręki na pulsie”, co sytuację dopytywała, czy o nim nie zapomniałam. A ostatnie tygodnie miałyśmy już tak wszystko dograne, że działałyśmy jak zgrany zespół. Koniecznie chcę pochwalić australijskie zaplecze sanitarne w przestrzeni publicznej. W potrzebie zawsze znajdowała się toaleta w pobliżu – zawsze utrzymana w czystości, zawsze bezpłatna i dostosowana dla osób z niepełnosprawnością. Czy to w centrum miasta, w parku, czy przy plaży – wylicza.
Wyprawa była okazją do oceny oprowadzeń po operze właśnie dla osób niewidomych. – Oczywiście świetnie, że jest taka możliwość – jednak stwierdziłyśmy obie, że nie jest dopracowane tak, jak by mogło być. Helena dla napotykanych osób była po prostu kobietą na wózku, nie znali jej historii i powodu jej obecności tam. Zdarzało się jednak, że zagadywali i dopytywali – być może przez tą pluszową koalę na szyi, ulubioną maskotkę Heleny. Zawsze kończyło się zachwytem zainteresowanego i serdecznymi życzeniami. Helena z czasem zwykła deklamować w tych sytuacjach flagowe zdanie, którego nauczyła się po angielsku „I am happy!” – opowiada pani Monika.
– Warto było marzyć i doznać tej ludzkiej życzliwości – podsumowała pani Helena. – Właściwie ta życzliwość otaczała mnie na każdym kroku. Czułam to zainteresowanie i chęć pomocy w różnych sytuacjach. Zapach eukaliptusów, zapach wiatru, szum oceanu zostanie ze mną na zawsze. Wiele osób, wiele ciekawych rozmów nadal gra w mojej głowie. Ale myślę już o kolejnej wyprawie. Tym razem do Meksyku – zapowiada.
Posłuchaj audycji:
Anna Rębas/ak
